Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Τήρηση των δεσμεύσεων για το χρέος ζήτησε ο Τσίπρας από Μέρκελ και Ολάντ

Το αίτημα να τηρηθούν οι δεσμεύσεις απέναντι στην Αθήνα αναφορικά με τη διευθέτηση του χρέους επανέλαβε ο Αλέξης Τσίπρας στον Φρανσουά Ολάντ και την Άνγκελα Μέρκελ, με τους οποίους συναντήθηκε σήμερα το πρωί στις Βρυξέλλες, στο περιθώριο ...
της εν εξελίξει Συνόδου Κορυφής. Πιο θετικός εμφανίστηκε ο Φρανσουά Ολάντ, με την Άνγκελα Μέρκελ να κρατά πιο πειφυλακτική στάση. Ο Αλέξης Τσίπρας συνάντησε αρχικά τον Γάλλο πρόεδρο, με τον οποίο συμφώνησε ότι οι συμφωνίες Ελλάδας - πιστωτών πρέπει να τηρηθούν, ενώ και οι δύο τους επεσήμαναν την ανάγκη να αρθούν τα όποια εμπόδια προκύπτουν ανάμεσα στις δύο πλευρές, ώστε να δοθεί το μήνυμα ότι η Ευρώπη βρίσκει λύσεις στα προβλήματα της.Οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης ότι η ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ είναι κρίσιμη για την αποκατάσταση του επενδυτικού κλίματος. Τέλος, και οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται από όλα τα μέρη.
Στη συνάντηση του με την Άνγκελα Μέρκελ, η οποία ακολούθησε ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε την έναρξη της 2ης αξιολόγησης και επισήμανε ότι η τήρηση των συμφωνιών για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους αποτελεί και το κλειδί για την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές και την ανάκαμψη της.
Οι δύο ηγέτες είχαν επίσης συζητήσεις  για το προσφυγικό, με τις δύο πλευρές να τονίζουν ότι πρέπει να ενισχυθεί η Ελλάδα που αντιμετωπίζει τον κύριο όγκο του προβλήματος αλλά και να επιταχυνθεί η διαδικασία της μετεγκατάστασης στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής, ο πρωθυπουργός συναντήθηκε και με την πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Τερέζα Μει με την οποία συζήτησε το Κυπριακό και το θέμα των Ελλήνων φοιτητών και εργαζόμενων στη χώρα αυτή, μετά το Βrexit.
Αργότερα μέσα στην ημέρα ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει συνάντηση και με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.
Ο ισορροπιστής Ντράγκι και ο εμπρηστής Σόιμπλε
Ο ισορροπιστής Ντράγκι, ο (συνήθης) εμπρηστής Σόιμπλε και το απρόβλεπτο ΔΝΤ αναδεικνύονται στους τρεις βασικούς παίκτες της λύσης για το χρέος - μιας λύσης, στην οποία η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει χαρακτήρα εθνικού στοιχήματος και δείχνει πλέον «καταδικασμένη» να την κερδίσει.
Στο πλαίσιο αυτό, ο άξονας διεκδίκησης του εθνικού στόχου ετέθη ήδη από χθες, όπως αναμενόταν, από τον Αλέξη Τσίπρα στο περιθώριο της Συνόδου κορυφής των Βρυξελλών. «Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» ήταν το χαρακτηριστικό μήνυμα του Έλληνα πρωθυπουργού και στη χθεσινή συνάντησή του με τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου - Μάρτιν Σουλτς - και το παιχνίδι άνοιξε με τις πρώτες αναγνωριστικές βολές.
Ο «σύμμαχος» Σουλτς τάχθηκε υπέρ μιας «στρατηγικής που θα ρυθμίζει το χρέος έως το τέλος του 2016», ο Σόιμπλε ξαναέβαλε φρένο επαναλαμβάνοντας ότι «το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το χρέος αλλά η ανταγωνιστικότητα», και ελληνικές κυβερνητικές πηγές απάντησαν αιχμηρά το Βερολίνο με την επισήμανση ότι «ουδείς επιθυμεί να γίνει μέρος της γερμανικής προεκλογικής εκστρατείας».
Ντράγκι: Η ΕΚΤ δεν δεσμεύεται από το ΔΝΤ
Παραπλεύρως, δε, το δικό του, προσεκτικό μεν, στοχευμένο δε, μήνυμα έστειλε και ο πρόεδρος της ΕΚΤ. Ο Μάριο Ντράγκι επαναβεβαίωσε χθες, ουσιαστικά, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ενταχθεί στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ εάν το χρέος της δεν γίνει βιώσιμο και δήλωσε ότι ακόμη είναι «πρώιμο» να γίνεται συζήτηση για την αγορά ελληνικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ταυτοχρόνως, όμως, φρόντισε να αφήσει ανοιχτό το παράθυρο μιας πιθανής συμβιβαστικής λύσης προσθέτοντας ότι η ΕΚΤ θα κινηθεί «ανεξάρτητα» στη δική της ανάλυση περί της βιωσιμότητα του χρέους.
Στην πράξη, ο Μάριο Ντράγκι είπε πως η ΕΚΤ δεν δεσμεύεται από την ανάλυση βιωσιμότητας του ΔΝΤ και άφησε ανοιχτές προσδοκίες ότι - υπό προϋποθέσεις - θα μπορούσε η ίδια, στη δική της ανάλυση, να κρίνει βιώσιμο το χρέος και να προχωρήσει εν συνεχεία στην ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση.
Ο ESM και το σενάριο συμβιβαστικής λύσης
Τούτο, σύμφωνα με πληροφορίες από τις Βρυξέλλες και τη Φραγκφούρτη, θα μπορούσε να συμβεί εάν, μετά το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, υπάρξει συμφωνία επί των τριών αξόνων βραχυπρόθεσμης ανακούφισης του ελληνικού χρέους που επεξεργάζεται ήδη ο ESM μαζί με έναν παράλληλο καθαρό «οδικό χάρτη» για τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης που θα τεθούν σε ισχύ μετά το 2018.
Τα τρία βήματα που βρίσκονται στο τραπέζι του ESM προβλέπουν, στο γενικό τους πλαίσιο, εξομάλυνση του προφίλ αποπληρωμών με αύξηση της μέσης διάρκειας ωρίμανσης των δανείων από τα 28 στα 32,5 χρόνια, μέτρα μείωσης του επιτοκιακού κινδύνου, καθώς και αναστολή της όποιας αύξησης των επιτοκίων για ένα τμήμα των δανείων μέσα στο 2017.
Μια συμφωνία επ' αυτών σε επίπεδο ευρωζώνης, και μια παράλληλη καθαρότερη δέσμευση για το συνολικό πακέτο ελάφρυνσης, θα μπορούσαν να επιτρέψουν στην ΕΚΤ να παρακάμψει το αδιέξοδο μεταξύ Γερμανίας και ΔΝΤ - ακόμη κι εάν το Ταμείο μείνει εντελώς εκτός ελληνικού προγράμματος -, να χαρακτηρίσει η ίδια «βιώσιμο» το χρέος και να αποδεχθεί τα ελληνικά ομόλογα στην ποσοτική χαλάρωση.
Ο ρόλος του ΔΝΤ
Αμφίβολη και άγνωστη παράμετρος παραμένει, την ίδια ώρα, και η στάση που θα κρατήσει το ΔΝΤ στην πορεία της δεύτερης αξιολόγησης η οποία ξεκινά και επισήμως σήμερα στην Αθήνα. Στην πρώτη θέση της ατζέντας βρίσκεται το Υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων και τα ενεργειακά θέματα, ενώ το κρίσιμο ζήτημα των εργασιακών θα ακολουθήσει την επόμενη εβδομάδα. Ομως, η ανησυχία του ελληνικού επιτελείου είναι οι ενδεχόμενοι «λαγοί» που μπορεί να βγάλει ξανά το ΔΝΤ τορπιλίζοντας και καθυστερώντας τη διαδικασία. Κυβερνητικά στελέχη, δε, υπενθυμίζουν τις ανοιχτές υποθήκες... σύγκρουσης που άφησαν πίσω τους τον Σεπτέμβρη ο Πολ Τόμσεν και η Ντέλια Βελκουλέσκου θέτοντας ζήτημα περαιτέρω μείωσης των υφιστάμενων συντάξεων και του - ήδη ψαλιδισμένου - αφορολόγητου ορίου.
Εάν τα θέματα αυτά ξαναμπούν στο τραπέζι, η αξιολόγηση θα περάσει και πάλι στον αστερισμό των αέναων διαπραγματεύσεων και καθυστερήσεων. Και θα μοιάζει ανέφικτος όχι μόνον ο στόχος της κυβέρνησης για ολοκλήρωσή της έως τις αρχές Δεκέμβρη αλλά και το πιο χαλαρό χρονοδιάγραμμα που υποδεικνύουν κοινοτικές πηγές - ένα χρονοδιάγραμμα που βάζει ως απώτατο όριο για να κλείσουν οι συμφωνίες σε αξιολόγηση και χρέος το τέλος Ιανουαρίου ή, το πολύ, τις αρχές Φεβρουαρίου. Από εκεί και πέρα, όπως λένε χαρακτηριστικά, «όλοι και όλα στην Ευρώπη θα γίνουν ντε φάκτο όμηροι των γαλλικών και γερμανικών εκλογών»...
Πηγή: http://tvxs.gr